Се збогуваш додека не заборавиш

Published on 08/02,2017

Пробуваш да најдеш, да ископаш, да откорнеш, но ти останува само да измислиш. Да фантазираш за една љубов еднаш некогаш, да си нацрташ пеперутки во утробата, со показалците да развлечеш насмевка и солзите да ти се слеваат по рабовите на насмеаното лице. И тогаш си велиш „еј, па имаш толку многу причини зошто баш тој“, причини, измислени, посакувани, по некоја во минатото реална.
Погледот ти е заматен од емоциите во очите и не ги гледаш недостатоците, го гледаш него со блага насмевка, одалечен, со вперен поглед на кај тебе, а всушност гледа низ тебе. Му крадеш бакнеж, а всушност крадеш спомен и се нурнуваш во негова прегратка која некогаш беше твоја и чувствуваш лад. А тој, тој се сторил камен, тој се сторил прав оти само го замислуваш. Сепак го гледаш, го допираш, но оној што го сакаше испарува како летен дожд на жежок асфалт. Течат солзи и емоции затоа што знаеш дека никогаш повеќе нема да биде со него, никогаш повеќе нема да ти се врати. 
Се збогуваш додека не заборавиш, се збогуваш затоа што немаш избор. 


Comments

Leave a Reply

Додај коментар





Запамти ме