Мртов живот

Во еден момент го освојуваш светот, а во другиот веќе вресокот ги го задушува перницата. Во еден момент чиниш не ти треба никој, а во другиот те гуши осаменост.

Порано мислев добро е, додека има луѓе добро е, потоа мислев да ги одбирам подобро е. Тие што останаа не им давам минута од мојот ден, тие продолжија, а јас продолжив да заостанувам. Мојата комфорна зона, мојата и неговата соба и само нашите срцебиена некогаш беа доволни, сега ми се само утеха од самотијата. Ги избуткав сите, го учев да стане како мене - сам човек ама никогаш не мислев дека ќе останеме само ние двајца. 

Им ги одземам луѓето на луѓето, си ги одземав и од себе ама како да си помогнам, како да се прелажам, како да се утешам? Како да му речам оди оти сам ќе самуваш, подобро без мене отколку само мене да ме имаш. И лош живот е подобар од мртов живот, а мојов умре одамна. 


Те барав, те најдов

Те барав тебе во туѓи очи,
те барав во туѓи прегратки,
те барав во туѓи кревети,
те барав на туѓи гради,
те барав на туѓи усни,
те барав во туѓи насмевки,
те барав во туѓи солзи,
те барав и не те најдов
во ничии зборови,
во ничија утеха,
во ничија страст.

Те најдов како стоиш пред мене
и гледајќи те
сфатив дека сум гледала низ тебе.
Те имав најдено одамна,
се немав најдено јас самата. 

Кога те најдов сфатив колку си ми недостасувал.

 


никогаш да не беше мој

Не знам јас за љубов 
ниту пак омразата ме гушка
во мене воздивнува душа,
празна, гола, пуста. 

Не знам јас за среќа
ниту за копнеж на перница мокра
јас знам за тага
и за жиг што го носам.

Како во пустина ништо не заживува
така емоција не се раѓа
како во гроб, каде светлина не пробива
така очиве ми гледаат црна темнина.
 
Ми недостига понекогаш насмевката твоја
кожата ми пука по допирот твој
и рани отварам војни водам 
посакувам никогаш да не беше мој. 
 

 


Само за неа

Кога ќе отидев ќе излезеше, ќе ме пречекаше, ќе се насмевнеше, ќе ме нагостеше. Тоа ми беше втор дом. Ништо посвое од моите два дома немав. Ништо потуѓо сега откако неа ја нема. Мислев и на моите деца таа ќе им биде баба, и моите деца ќе ја знаат како што ја знаев јас, и на моите деца ќе им влезе под кожа. 

Денот кога замина ја барав и се ми изгледаше како шега. Нејзините собни папучи свртени нанадвор, чудната тишина во таа куќа. Ни глас ни траг, а само од прозорот мој требаше да погледнам и ќе ја видев. Јас ја барав, таа се беше скрила да замине во тишина. Да не ни го слуша плачот, да не ни ја гледа тагата. Замина и остави празнина, ги остави најмилите, најсаканите. Ги остави оние кои и причинуваа толкава среќа колку и болка. Не остави нас и како парче душа да ми зема со себе. 

Не поминува ден, не поминува ноќ да не помислам. Се обидувам да ја запаметам таква каква што беше, жива, насмеана, со широко срце и добра душа. Како ме викаше, како ми збореше, како ја гледав од прозор кога доаѓа.

Кога ја испраќав и зборував, и кажував каде доаѓаше и како ќе ни недостига, и зборував за животот кој секојдневно го живееше, ја молев да стане да се насмее, да проговори, па кафе да и сварам и да запалиме по една. Не стана, не проговори, молкум си замина. Не остави да ја споменуваме, да  ја паметиме. 

Си замина да се одмори ама знаеше ли дека никогаш повеќе нема да се врати? 


Да умрам за среќа

„Чија жртва и чиј роб сум?“, се прашувам.

Своја?

Негова?

Сираче?

Да знаев, да научев како да се носам со тагата брош ќе ја сторев и гордо ќе ја покажував

„погледни свету како ми сјаат очите после солзите“.

Не научив, можеби и никогаш нема да научам. 

Можеби никогаш нема да умеам да умрам за среќа. 


Ах љубов

Вистина или лага?
Копнеж за копнеж по некого
Пеперутки по целото тело
Бессони ноќи од трепет

Љубов 

Кому да те дадам кога погледот не застанува
Душа не сака ни да чуе бар дел да дарува
Срце со татнежи мирува
А желба гори, пепел ме сторува

Љубов 

Вистина или лага?
Вистина сум речи...
Ребра чиниш решетки
Умот чиниш затвор
Тело бара допир, стисок, лузна
А бега од раце сечии

Ах љубов...


Кога ќе се најдат две изгубени души, стануваат една или не останува ниедна?

Кога во овој свет на лага и измама, болка и тага, солзи и вресок, бес и празнотија ќе се сретнат две „болни“ души, две изрезбани од болка, некогаш невини и наивни души што се случува? Можат ли тие да опстојат секоја сама на овој свет или им треба нечија друга душа да ги пополни дупките во нивната, да ги израмни браздите, да ги излекува, да им биде мелем? Кога една болка што живее во телото на еден човек ќе наиде на болка слична на неа која сепак има друг дом...

 Оваа моја болка, оваа моја душа наиде на една туѓа. Се опипаа, се запознаа, видоа дека се налик една на друга и посакаа да останат заедно оти се разбираа. Меѓутоа понекогаш се случува сосема нешто неочекувано и настанува војна. Чија болка е поголема, чија душа е помала? Помислив полесно е кога двајцата го допираме истото дно значи ќе имаме иста цел, ќе доживееме ист успех, ќе зграбиме малку среќа и жал ми е што толку многу погрешив. Човек лесно се залажува, најлесно е да веруваш дека има надеж, најтешко е кога таа надеж ќе ти влепи 2-3 жестоки и ќе исчезне и тогаш во лутината и јас си влепувам уште 2-3 колку да бидам сигурна дека следниот пат нема да ја повторам истата грешка.

Војната завршува, неговата душа е помала, мојата е загубена. Ниту тој успеа, ниту јас успеав. За мене подобро е сама да си ги излекувам раните, за него потребно е некој друг да ја чувствува неговата болка за тој да се засити и да сфати дека преболел, само, душичката му се смалила, не му е поголема од зрно ориз. Се обидов да впивам и да молчам, се обидов гласно да викам и да грмам, се обидов солзите да му ги покажам, соновите да му ги раскажам, желбите да му ги откријам, а тој со неговата малечка душа мислеше дека се излекувал, дека ми помага, не сфаќаше дека ме изгуби. 

Мојата душа е кревка, се крие од светлината, се крие во темнината. Се учи како да се лекува. Кутрата сеуште се надева, но јас научив да не и верувам за нејзино добро. 

Кога ќе се најдат две изгубени души, стануваат една или не останува ниедна?

Сепак, кога ќе се најдат две изгубени души и кога ќе се судрат две болки, најдобро е да замижат и да се разминат додека не се распарчиле, додека не се смалиле, додека не исчезнале па можеби кога ќе се ослободат, кога ќе зацелат ќе се пронајдат. Ако им е така пишано, ќе успеат. 


Сето тоа е само живот што се случува

Се ослободив од едни ланци, од едни окови, едвај, со душичката се протнав низ клучалката. Ете толку ослабев, ме собра. Се ослободив од 4 годишно изгладнување и на излезот се фатив во стапица. Ме пречека насмевка и ширум раце за преграта, ме пречека храна и вода, ме пречека едно „те сакам“ и се излажав. Никогаш не требаше да ја прифатам таа твоја подадена рака оти секоја претходна в оган ме фрлала, исто како сега твојава.

Се понадевав за момент иако надежта за поинаква, помалку болна љубов ја закопав. Посакав да се издигнам над тоа што бев, подолу и онака не можев. Меѓутоа ти со таа твоја насмевка дел по дел ме освои, сега мислиш дека ме поседуваш, но се оттуѓувам. Свесна дека тоа не сум јас, јас сум многу повеќе од празни разговори, љубезни насмевки и климање со главата. Јас сум многу повеќе од просечни желби и успеси, јас сум многу повеќе од празен ум и проста маса, јас не сум за тебе.

Поентата ми е што овој пат не знам на што да се надевам. Во минатото се надевав на одреден крај за кој бев сигурна дека ќе дојде, а сега не знам каде стојам и накаде треба да тргнам.

Најмногу ме плаши тоа што ти не си виновен, ти веројатно не ни насетуваш, ти само сакаш. А јас сакам слобода! Јас сакам да војувам против светот и да го освојам, јас сакам да војувам за љубов и ноќта да и легнам во прегратка, јас сакам да можам да си дозволам да купам малку среќа, јас сакам мир после целата бучава и сакам после сето тоа едно парче рај за мене и за ангелчето што ќе го родам и тогаш можеби би можела да се смешкам љубезно додека климам со главата, тогаш можеби би била тоа што сега очекуваш да бидам.

Како да ти кажам дека не сум спремна да се смирам? Ќе можеш ли да ме сакаш таква луда, незапирлива, ненаситна? Ќе го разгориш ли жарчето за да стане пламен? Ќе можеш ли тогаш да бидеш во чекор со мене или се плашиш од по некоја изгореница? Те молам, ако не си спремен за предизвикот, отвори ми го патот и заборави ме. Ти не си виновен, ниту сум пак јас, сето тоа е само живот што се случува.

Биди ми предизвик, биди ми партнер, биди ми сопатник и понекогаш земи ме в прегратка да се одморам, но не ме запирај оти не можеш. Залудно е да се обидуваш да ме скротиш, никогаш нема да успееш, никогаш нема да ти простам.

Се бунтувам и борам додека не се изморам нема да застанам. Всушност не сум ни сигурна колку твоето присуство ми е навистина важно. 


Се збогуваш додека не заборавиш

Пробуваш да најдеш, да ископаш, да откорнеш, но ти останува само да измислиш. Да фантазираш за една љубов еднаш некогаш, да си нацрташ пеперутки во утробата, со показалците да развлечеш насмевка и солзите да ти се слеваат по рабовите на насмеаното лице. И тогаш си велиш „еј, па имаш толку многу причини зошто баш тој“, причини, измислени, посакувани, по некоја во минатото реална.
Погледот ти е заматен од емоциите во очите и не ги гледаш недостатоците, го гледаш него со блага насмевка, одалечен, со вперен поглед на кај тебе, а всушност гледа низ тебе. Му крадеш бакнеж, а всушност крадеш спомен и се нурнуваш во негова прегратка која некогаш беше твоја и чувствуваш лад. А тој, тој се сторил камен, тој се сторил прав оти само го замислуваш. Сепак го гледаш, го допираш, но оној што го сакаше испарува како летен дожд на жежок асфалт. Течат солзи и емоции затоа што знаеш дека никогаш повеќе нема да биде со него, никогаш повеќе нема да ти се врати. 
Се збогуваш додека не заборавиш, се збогуваш затоа што немаш избор. 


Нема да биде лесно ама бидете сигурни дека ќе вреди!

Многу пати во животот ќе слушнете „Имаш преголеми амбиции, многу ќе патиш поради тоа“ и само едно ќе ви кажам, не им верувајте само насмевнете им се. Подемите и падовите се составен дел од човечкиот живот меѓутоа која е поентата ако се задоволиш со тоа што го имаш и со тоа што си? Каде е авантурата со која стигаш до она ветеното, подоброто? Можеби стравот ме туркаше назад и пробуваше да ме успори 4 години, но погодете кој излезе како победник? Не беше лесен период, во моментите на тотална загубеност направив големи грешки за кои нема оправдување, сепак, победив. Излегов од една лоша врска со тешки последици ама го остварив тоа што го реков. Можеби по втор пат во мојов живот првата рунда со следниот предизвик ја загубив ама не ја загубив надежта и амбицијата и можеби трет пат се соочувам со истите зборови кои ми одекнуваат во главата „можеби ќе трае долго ама ќе се избориш“ и се борам секој ден и барам одговори секој ден и пак заглавувам со секој нов ден ама животот не чека, поминува и тоа што е мое ќе го зграпчам. Не, не сум премногу амбициозна само го сакам тоа што знам дека можам да го остварам, можам да го имам. Не велам дека ќе биде лесно не знам од каде тие зборови, никогаш не реков дека ќе биде лесно ама велам ќе вреди. Секоја непреспиена ноќ, секој умор до болка, секоја солза за секоја изгубена битка ќе вреди. Секое искуство се брои и кога ќе се свртиш назад ако гледаш во рамна линија со мали тахикардии не си успеал, си успеал тогаш кога на врвот на секоја планина ќе гледаш развеано твое знаменце, си ја освоил! 
Знаете, за мои 20 години имам 3 работни искуства, една страшно болна врска, една голема препрека колку Шара и една мала надеж. Горда сум на тоа што направив од мене, но сум далеку од задоволна. Чекор по чекор и скала по скала доаѓам!


На збор нема да ти верувам

Не вели "верувај ми" - немам зошто.
Немам ниту желба, немам ниту место за уште една рана. 
Ќе одиме заедно низ животот и ќе видам, ќе знам дали треба да ти верувам. Ќе решам дали да те фатам за рака или да го кренам штитот, само не вели "верувај ми" оти нема, нема да ти поверувам никогаш ниту на лагата ниту на вистината. 
Доколку чекориш со мене по мојата стаза и со едната рака ја држиш мојата, а од другата страна сончеви зраци галат сечило не барај да ти верувам оти ти сам на себе не си веруваш та острицата ќе ти ја отсече раката со која ме држиш или пак ќе ми се смести во плешката, можеби ќе допре до срцето. 
Толку ли е тешко зборот да биде вистина, да не се колебам, да не мерам на терезија. Кажи ја вистината барем нема да се раниме, нема на душа да си тежиме. 
Зошто искривени зборови излегуваат низ тие бели, прави заби? Зошто усните ти обликуваат лаги? Зошто очите ти се немирни? Погледни ме, ја заслужив сета реалност. 
Не ги сакам соништата, не ги сакам фантазиите. Сакам да верувам дека љубов постои, дека ќе се склопчам во нечија прегратка и мирисот на дом ќе ме обземе. Сакам да верувам дека нечии очи ќе зрачат среќа и ќе ме галат со поглед секогаш кога ќе ги почастам со моето присуство. Сакам да верувам дека во светов постои еден за секој еден дека постои некој мој кој ќе ме гали додека спијам, ќе ме бара со дланките кога ќе заспие, ќе ме држи цврсто во прегратка, а сепак нежно. Сакам да верувам дека солзи радосници ќе се слејат кога ќе ме види во бело и дека нашето "засекогаш" ќе започнува секој ден и ќе трае вечно. Нов почеток - вечно. 
Верувам во љубов и таа нема да ме разочара. Ќе дојде таква каква што сум ја замислила, вистинска. 
Одлучивме да веруваме во клиширани фрази, емоциите ги направивме чиниш на продажба се. Зошто ја уништивме сета убавина? 
Немој не ми вели "верувај ми" и тоа е лага. Речи "држи ме за рака, ќе ти покажам" и ќе појдам по тебе. Ќе ти дадам шанса да ми ја раскажеш твојата приказна и можеби да ја зачнеш нашата.
Верувај ми, на збор нема да ти верувам.


Зошто се променивме?

Меѓудругото јас се променив. Знаете каде е иронијата? Јас бев таа што викаше дека никогаш нема да се промени поради никого и јас бев таа што прва го сврте листот. Се имав најдено и се оставив, а се барав со години. Ги оставив тие луѓе кои можеби не ми беа подршка ама ми беа позитива, тие луѓе што ми беа и љубов и другарство. Оставив се позади мене затоа што условите „налагаа“ така. Им бев лута, не разбирав како можеа да продолжат со животот како ние и таа училница да не сме се случиле никогаш. Како можеше да ме гледа со тој ист поглед како да гледа било која, а ме бакнуваше во чело, плачев во негова прегратка, ми даде утеха со поглед и замина со друга под рака. Всушност јас него никогаш не го преболев. Може и збор да не прозбориме со месеци, со години и можеби мојот дом не бие кај него во гради и можеби никогаш повеќе нема погледите да ни се сретнат, оти мојот е зад решетки, но тој знае и јас знам и тоа е доволно. И сега зошто се променивме? Зошто се менуваме за други луѓе? Го изопачуваме нашиот живот за некого да наречеме љубов и зошто? За утре да ти ги урне соништата, за утре да ти ја закопа надежта, за утре да те нарече моја како предмет, негова сопственост. Додека полека ти го краде срцето го губиш чувството за реалниот живот, забораваш дека тоа еден ден можеби и ќе исчезне и вртиш грб, заминуваш. Се менуваме затоа што ги земаме луѓето здраво за готово, затоа што очекувањата се тие, дека кога и да им го свртиш лицето тие ќе гледаат во твоите очи и одеднаш гледаш во нечиј тил, во сечиј тил. 

Сум направила многу грешки кои сум ги платила со здравје, солзи, несоница и драги луѓе и мислев дека знам што понатака меѓутоа се променив, ја направив најголемата грешка и го прекршив ветувањето дадено пред себе и не знам зошто го направив тоа. Не знам зошто се променив, не знам зошто се променивме... 


Прости ми што јас тебе не можам да ти простам

Ќе ти ги простам моите солзи, ќе ти ги простам моите непреспиени ноќи, ќе ти го простам моето здравје ама никогаш мојата младост. Нема да ти ги простам моите пријатели, нема да ти ги простам ноќите до утрини, нема да ти ги простам сите туѓи бакнежи за твоите, за оние тажните и празни твои бакнежи. Нема да ти простам што гледам во огледало рана загноена оти не и дозволи да заздраве и што гнојот ми тече низ вените, ми го полни мозокот, ми ги заслепува очите.

Па ти беше љубов! Па ти беше се што некогаш сум сакала од некого, со некого, но повеќе не си. Те нема на платното на кое почнав да сликам, всушност те има таму некаде под другите бои кои се слеваат и везат една приказна во која твојата улога завршува меѓутоа нема да биде заборавена.

Нема да бидат заборавени сите оние моменти и цело твое време кое ми беше посветено мене, ќе ги заборавам сите лаги затоа што ти го прљаат образот, ќе ти ги паметам очите кои ги издаваа твоите емоции, твојата самодоверба, твојот бес и најпосле сета таа твоја љубов која кога беше тука ми покажа каде ми се крилјата и како се лета. Ќе те паметам така како што јас сакам, од тебе ќе изградам нов лик како во романите и ќе се сеќавам со насмевка, но нема да ти простам затоа што ми отиде и како брат и како љубов.

Прости ми, не можам да ти простам што со години беше тука и сега се делиме. Прости ми што јас тебе не можам.


Ќе ме сакаш ли вечно?

Ќе ми ѕирнеш во душата ако случајно ѕирнеш низ прозор додека занесено играм и пеам и се смеам сама во соба, или додека се гледам во огледало со пламен во очите, или додека се борам со болката плачејќи и врескајќи, ќе се заљубиш можеби во начинот на кој се бодрам сама себе и си држам говор или можеби во оној мој сонлив изглед наутро во твоја маица. Велам ќе се заљубиш, мислам повторно кога ќе ја видиш онаа моја поинаква страна во моите 4 ѕида.

Можеби ќе гледаш во мене додека јас го гледам моето голо тело пред огледало, немо и со восхит. Можеби ќе сфатиш колкава љубов имам за тебе кога случајно ќе ме фатиш како гледам наши слики и со стрелката ти го галам лицето. Можеби ќе те насмевнат моите будалаштини и фактот што сеуште знам да се расплачам кога умира Муфаса, можеби ќе те натажат моите тажни погледи, насолзени очи и искривената фацка од болка понекогаш.

Можеби ќе ме видиш во мојот свет онаков каков што сум си го замислила и ќе влезеш во него приквечерта кога ќе се изморам од емоциите и ќе ме прегрнеш, ќе ми читаш поезија, ќе ме држиш за рака и ќе ме бакнеш во чело, ќе ти заспијам на гради. Пред зори ќе заминеш, но ќе можеш ли да одолееш да не го видиш моето утринско протегнување во кревет и насмевката кога ќе прочитам "добро утро, те сакам"?

Ќе можеш ли да одолееш да не ти се муртам секое утро кога ќе треба да станам рано или да не ти се смешкам кога ти ќе треба да станеш рано?

Ќе можеш ли, ќе можеш ли сепак да ме сакаш вечно? Да ми ги бришеш солзите поради глупост, да пееш со мене, да играш со мене, да глумиш филмски сцени со мене, ќе можеш ли да готвиш со мене, ќе можеш ли да ми донесеш шоља топло млеко кога после цел ден лежење пак ќе ме мрзи да се мрднам или да ме однесеш да мочкам? Ќе можеш ли да ме слушаш кога нема да ми се живее или да ме гушнеш цврсто кога ќе сакам да заминам? Ќе можеш ли да се справиш со сите тие спротивности? Ќе ме гушнеш ли на крајот од денот да ти заспијам в прегратки како дете?

Ќе ме сакаш ли вечно?


За мене и мојата сенка

Оние мисли кои ти го пијат мирот, оние нејасни стравови кои ти го цицаат сонот, она „не можам, готово е“ кое мозокот ти го впива како сув сунгер, срцебиењето, вртоглавиците, треперењето, потењето, задушувањето, паниката, солзите, криењето, желбата за смрт, напнатост, немоќ сето тоа мил мој е она темпо по кое живеам со години. Парализирана од сиот тој хаос гледам како пред мене се руши се што сум градела, гледам како пред себе се рушам јас. 

Те гледам тебе и си велам „Боже, па колкава среќничка сум јас“ и момент подоцна преплашена од сета убавина и мирот кој го чувствувам ме пресекува мисла „не ни помислувај на тоа, ова, ова е привремено, ова е уште една маска на уште едно лице на кое му направи место во твојот живот, а тој откако претставата ќе заврши, ќе замине, ќе остави дупка со безброј спомени и едно парталче за солзите“. И тогаш ти кажуваш глупост за да извлечеш насмевка и тогаш секоја твоја постапка ја поврзувам со разделба и додека те гледам со празен поглед се збогувам со тебе и со твојата љубов. Ме преплавуваат прашања: Зошто кога ме немаше ми ветуваше, ја искористи мојата слабост за да го добие моето присуство, ме залажа со еден чин од цела претстава, воведот ми го украде вниманието и сега кога тоа заврши тој се враќа на тоа што всушност отсекогаш бил. Зошто не може да го остави алкохолот и не ли помислува на тоа што ќе се случи откако ќе го почувствувам преку бакнежот и преку она неговото „те сакам, ми недостигаш“? Зошто кога ја знае секоја рана и секој страв ми отвара нови, со негов потпис на нив? Зошто ми ветуваше мирен живот, а сега трча за пари? Зошто претходно немав слушнато „не може, не можам“, а сега наоѓа причина и оправдување за секоја постапка и одлука? Зошто го повишува тонот и кажува работи кои човек кој моли за шанса за да ја докаже својата љубов не би ги помислил, а не да ги изговори?  Зошто сето негово внимание полека се претвара во невнимание? 

Јас не барав знаеш, не барав ништо од тоа, не барав да бидеш со мене, барав секој ден по некоја лага во која ќе верував додека не се опоравев, барав по некоја прегратка и некој да ме држи за рака, барав по некоја насмевка и разговор и по некој случаен, украден бакнеж. Јас не барав да ми дадеш се што носиш во себе, јас не ти ги барав солзите, јас не ти ги барав грижите, јас не барав од тебе да се откажеш од се. Барав да ми бидеш пријател и подршка. Јас не сакав да те повредам зошто знаев колку можам. Јас не можев да ти дадам се оти мене ме јаде тоа однатре. Ама се прелажав, реков можам, реков ќе успеам, реков тој нема да се откаже, секогаш ќе биде вака, ќе ми ги лечи раните, ќе ми биде засолниште, нема да слушнам неубав збор, нема да почувствувам непочитување, ова ќе биде бајка. Ама се прелажав.. Јас не можам да прогледам низ прсти, јас не можам да верувам кога ќе се откажеш, јас не можам да барам од тебе ништо, само не барај од мене да сум среќна со дел од нешто големо.