Каде брзаш

Каде брзаш?
И утре ќе изгрее сонцето
И ќе го обели денот
Како денес
И утре ќе изгрее месечината
И ќе ја осветли ноќта
Како денес.

Каде брзаш?
Секое утре е исто како денес
Исто како вчера
И откако ќе умреш
Утрето ќе изгрее сонцето
И ќе го обели денот
Утрето ќе изгрее месечината
И ќе ја осветли ноќта
И ќе биде се исто како денес
Исто како вчера.

Каде брзаш? 


***

Те гледам и како милион години да поминале И како два живота да ни згаснале И како ѕвезда да паѓа во очите твои И посакувам желба да посакам И да ми се оствари Те гледам и како крвави битки да сме извојувале И како еден против друг да сме се бореле И како се уште бодеж во едната рака да криеме И како смрт повторно да не чека Те гледам и не знам дали е среќа или тага И не знам дали тука треба да бидеме И не знам зошто постоиме И не знам до кога вака Те гледам и ми недостигаш И сакам животот од тебе да го истиснам И да го исцедам како лимон зрел И да не скиселам лице Да ти ја испијам душичката што смисла ти дава И никогаш повеќе да не ми недостигаш Да бидеш со мене Да бидеш во мене Да бидеме едно За никогаш повеќе да не ти посакам смрт За никогаш повеќе да не ти посакам бол За никогаш повеќе да не почувствувам копнеж За да не се прашувам дали јас и ти И тоа ќе биде засекогаш.


За нас времето истекува

Ми се случуваат огромни промени во животот. Се селам, знаеш? Почнувам живот со еден друг човек. Менувам работно место, напредувам. Од полна куќа луѓе, оставаме пустош, празни спални соби, огромен празен двор, и празна лулашка за деца. Само ти ме враќаш назад, само тебе ти се враќам. Ги прегрнувам твоите силни машки раце и ја потпирам главата на твоите гради, на сон. Ми ја тргаш косата од образите, прамените кои ми паднале врз очите кои поглед не тргаат од тебе и ми се насмевнуваш. Секогаш чекор кога ќе направам понапред ти ме фаќаш за рака и ме враќаш назад, а всушност не си тука. 

Зошто не ме напушти целосно, зошто само присутноста ми ја одзеде? Зошто нашите долги разговори се сведоа на молк, а нашите погледи лутаат на различни страни? Зарем требаше вака да биде, да згаснеме, а да не се ни обидеме? Сакам да знам дали си среќен со неа, сакам да знам дали е среќа ова со него. Само јас ли ти посветувам реки зборови и цели ноќи соништа или се присетуваш на мене и жалиш за она што можевме да бидеме, за она за кое никогаш не беше кажано? 

Се радувам, се кикотам додека неговите другари ме носат на плешки и се тресам од страв да не се стркаламе надолу. Се смеам на неговите шеги и вицови и правиме планови за да градиме иднина. Се надевам дека еден ден него ќе го гледам и ќе го сонувам, а ти ќе останеш заборавено минато, затоа што за нас времето истекува. Немавме храброст ниту ти, ниту јас да си кажеме во очи, да си кажеме од срце. И сега јас ќе заспивам со него, ќе се будам со него, нему деца ќе му родам. Ти ќе заспиваш со неа, ќе се будиш со неа, таа тебе деца ќе ти роди.

Кажи ми барем дека си среќен, остави барем да видам, да знам да не жалам за нешто што требаше, а никогаш не се случи. За нешто што можевме, а никогаш не бевме. Да не жалам и од срце да те истерам. Да знам дека јас и ти секогаш ќе бидеме само пријатели.


Илузија

Кога се буди денот тој ме дочекува и цел ден љубов ми расплетува. Со него ми се кавгите, со него ми се насмевките, и солзите, и животот.
Кога наѕира ноќта тој ме држи во прегратка, дури згужвана од нежниот притисок и цела таа љубов, па ме љуби страсно додека капки пот се насобираат под градите, меѓу бутовите, под задникот. Како солзи се слеваат, се тркалаат, страдаат што не се од тебе и оставаат бразди бели по кожата моја.
Тој ми ги слуша маките иако не ме разбира, иако понекогаш ми доаѓа очите да му ги извадам, и јазикот да му го откорнам, и посакувам душата во пеколот да му црвјоса.
Со него ќе се смирам, неколку погледи, неколку зборови и веќе лежам во сопствената длабнатина во неговите гради кои тешко се подигаат. Исцртано и издлабено го гледам моето тело кај него на левата страна и не знам дали е за радост, дали е за тага оти не го чувствувам како дом туку знам само мое е и му се враќам.
И тогаш некоја таква ноќ наоѓаш начин кога најмалку те барам, под клепки да ми се протнеш и да те видам на сон како да стоиш во сува реалност пред мене та само рака останува да пружам и да те допрам.
Ќе ми се насмевнеш како да ми префрлаш оти те оставам тебе поради некој погрешен. Со поглед ми велиш "те чекам". Јас се инаетам, се лутам оти толку долго те немало, толку долго си чекал да ми дојдеш, да ме потсетиш дека не си ме заборавил. Од зеници ти читам дека се уште живее она нашето, невиното, неискусеното. Иако сме залутале сепак понекогаш се среќаваме иако на сон, многу вистински.
Се разгорува она мало жарче кое не го гасевме туку го придушувавме за да тлее и вивнува висок пламен. Тоа мене пепел ме сторува, ме жигосува, ми ги полни градите со дим додека те гледам како ми се насмевнуваш и ме предизвикуваш да тргнам на кај тебе, да го земам она што е мое. Јас се воздржувам оти ти си безобразно воздржан и од силното срцебиење ги отварам очите.
Твојот лик пред очи ми стои и за последен пат ми се искрадува воздишка меѓу усните кои сум ги загризала со забите неосетно. Знам оти и кај тебе на гради од левата страна има издлабено едно тело и таа ја пополнува таа празнина.
Го земам телефонот и пишувам порака "добро утро, те сакам", и му ја праќам нему за уште еден ден без тебе да започне.


Ти зборувај

Ти зборувај, а јас од усни ќе ти читам
Ти зборувај, а јас во веѓи ќе ти гледам
Ти зборувај, јас веќе не слушам 
Во нереални светови заминувам
Со илузорни стравови патувам
Во недостижни желби верувам
Ќе се обидам да најдам нешто опипливо
Во она што со умот го градам
Како кули песочни 
На плажи камени
Со море брановито
Се плашам од шилести замоци
Се плашам од усти раскрекани
Се плашам од туѓи тишини
Ти само зборувај,
Јас ќе се насмевнувам
Ќе замолчам и ќе се спакувам
Ќе отидам некаде додека седам до тебе
Ќе искачам планини
Ќе препливам мориња
Ќе надлетам птици чудесници
Ќе најдам среќа едноставна
Таму каде што ја нема
Се додека ти зборуваш
И ќе ме фати студ
И ќе ме фати темнина
И ќе ме фати глад
И ќе почне страв
Да тупоти како коњаница
И ќе се вратам назад
Додека ти уште зборуваш 
Додека ти не сфатиш
Дека за мене одамна не осамнува.


Не сакам да знам

Не сакам да знам. Не сакам да знам кој ден е, и онака само еден е. Не сакам да знам кој месец е, и онака само име е. Не сакам да знам која година е, и онака истата ја живеам од раѓање. Не сакам да знам чии гласови се, и онака викотници се. Не сакам да знам дали утре ќе се разбудам, и онака само сонувам. Не сакам да знам, и онака џабе постојам.


„Проклет да бидам“

Те дави емоција како ортома затегната околу врат во моментот кога ја подбутнуваш гајбата на која се потпираше на прсти долго време дури и со отрпнати стапала. На почеток преташ, се бориш за воздух, а таа се повеќе стега. Ја фаќаш со дланките да ја отргнеш, таа безмилосно стега. Очите ти се полни солзи додека капилари од напрегање пукаат, оние црвени тенки конци ги шараат белките, зениците се шират како филџани за кафе. Таа нивна црнина ја впива сета светлина за последен пат.

Полека се опушташ, сфаќаш дека борбата ја загуби оној момент кога го протна вратчето низ јамката, не со сила туку со добра намера. Телото се ниша безпомошно, гравитацијата сепак си го прави своето, а ти во последните мигови живот за што жалиш и на што се надеваш?

Цели животи преплакав, 9 животи загубив, толку врисоци а само еден глас, мојот. Никогаш не се надевав на подобро утре, барем не вистински. Луѓето правеа погрешни избори, носеа погрешни одлуки, сиот мој живот е испишан со туѓи грешки, а мој плач.

Не им простив никогаш ниту на моите родители, ниту на мојата родена сестра што ја баравме по црни темнини додека таа спиеше мирно покрај него, што тие ја направија инвалид задоен со мајчино млеко полно исти навики и себичност, што нејзините падови беа сечии, а моите само мои.

И ете ги сега се вселија во мојот дом избркани од својот. Како сите едвај да чекаа да се случи, да се врати првородената на мајка, лика и прилика нејзина оти и таа така се омажи за да дојде кај мама. И немаат скршен денар, немаат ниту срам, немаат ниту мозок.

И мојот живот почнува да тоне во сета таа галама, во сите обиди за згрижување на едно четиричлено семејство затоа што на родителите сеуште им требаат родителите и кругот не престанува да се врти.

Проклета да бидам ако мојата младост остане во нивна сенка, проклета ако моите години згаснат под нивната смеа, проклета ако не се изборам за мојот живот онака како што млада жена се бори за своето младо. Проклета ако и овој пат ми одземат се!


Лаги или лаѓи?

Што ми нудиш, лаги или потонати лаѓи?

Ако се лаги ги имам веројатно сите можни стокмено во колекцијата, ако се лаѓи нема место каде повторно да тонат.

На безброј лаги сум премолчела, чекајќи да се сотрат, да престанат да навираат, да извираат од усни кои сум ги љубела. 

На безброј лаѓи сум седела, ми ја кваселе и гнаселе душата, а таа од памук па набрекнува.

Безброј лаѓи потонале со мене, но мене не ме удавиле, ја бев исплакала сета вода која навлегуваше низ усните, носот право во градите и многу пати останував без здив, но не се удавив.

Што ми нудиш? Што се толку поразлични твоите лаги, твоите лаѓи, та нив да ги одберам наместо туѓите?

Не ми давај ништо, ете така просто речи "немам ништо во мене, нит лаги нит лаѓи" оти товарот е голем и влече надолу и со толкав куфер лаги и толку шупли штици лаѓи човек не може напред. 


Пресврт

Секогаш ти бев љубоморна, од кога знам за себе љубоморев на твојот круг на луѓе, на начинот на кој го живееше животот, на храброста која ја имаше да не се појавиш кога требаше. Ти љубоморев на вниманието кое го добиваше од нашите родители, се борев секој момент да зграбам барем мало внимание од нашите родители, се борев за љубовта која ти ја добиваше иако никогаш не беше доволно добра. Ти љубоморев се додека не сфатив дека сето тоа внимание и сета таа љубов е поради нешто што тебе ти недостасуваше и не можеше да биде надополнето на ниту еден начин и се откажав затоа што иако ти не се бореше, јас губев. 

Ти си инвалид, можеш да ги движиш рацете, можеш да ги движиш нозете, можеш нормално да комуницираш, можеш нормално да размислуваш, само не можеш да живееш нормален живот затоа што ти смислата за нормалното одамна ја загуби. Допирот со реалноста го изгуби и сега лебдиш и не сакаш да бидеш спасена затоа што се плашиш. Си заборавила како е да стоиш на сопствените нозе, да ги напрегаш мускулите за да се помрднеш од место, да тргнеш било каде за да не те однесе ветерот како сребрен прав.

Ти си ми сестра и јас и ти сме многу различни ама во душичката сме исти. И јас го имам истиот инвалидитет само што јас никогаш не му се предадов целосно. Не потклекнав пред наредбите, не ги затворив очите пред оние кои ми нанесуваа болка, ги гледав во нивните две црни дупки на главата и понекогаш ги колнев понекогаш се колнев, но никогаш не се предадов целосно. Знаев дека ќе јадеме и пиеме заедно, ќе плачеме и ќе се смееме заедно, ќе се повредуваме меѓу себе ама на крај секој ќе си го плати својот дел од сметката. Јас се уште се борам, претам, ги напрегам тетивите до пред кинење за еден мал чекор, та се одмарам.

Конечно си најдов нешто мое, тој ме најде мене и ти одлучи да ги ставиш твоите безобразни дланки на него. Во тој момент посакав дланките да ги ги отсечам, да ти се сронат пред стапалата, пепел да се сторат и твоите очи станаа како истите тие црни рожници кои навестуваа битка, на кои им објавив војна. Никогаш не смееше да го посакаш она што беше мое затоа што ти се твое веќе имаше. Се додека...

Таа ноќ милион сабји ми ги пресекоа колениците и срцето ми чукаше како брза милионска коњаница. Го крена телефонот да побараш нешто од мене, нешто што никој на овој свет не може да го даде. Побара да те ослободам од тие окови, од тие ланци со тие насолзени очи, а се држеше за решетките како некој со сила да сака да ти ги отргне тие пругави сенки од лицето.

Сестро, плачев таа ноќ со тебе иако сум плачела безброј ноќи од тебе и знаев дека секој чекор е болен и знаев дека секој е погрешен. Тие две мали, невини душички во чии рожници се собрани сите можни сонца не знаеа дека нивна беше таа иднина за која се одлучуваше, за која јачеа болки, за која течеа солзи, за која се голтна една голема кнедла и се прикрија прстите прелепени на образ, та се нацрта насмевка оти си мајка.

И сега сите глумиме среќа, сите глумиме како една друга вистина да се случила, сите глумиме нечија смрт, а ти која си поигра со туѓи животи глумиш живот.

Не си ти роб сестро, не си ти ничија играчка, не сум ни јас и не играј си со она кое долго време го обликувам како глина, извајано со многу труд и желба. Меѓу нас никогаш нема да има граница ако знаеш до каде е твојата со нешто мое.


Пцости

Потонав во темнина повторно, ја опипав и ја гушнав толку силно како драга пријателка која со години не сум ја видела и и дозволив да ме одвлече онаму каде веќе сум била. Онаму каде добро знам што и каде стои, каде останало се таму каде што сум оставила. Се обидов да ја заборавам и да ја избришам од мојот живот, се обидов да ја убијам ама ми досудија доживотен затвор во таа ќелија. Низ решетките проѕира сончев зрак, ме милува и нежно ме буди, ме теши како никој друг до сега. Ми дава се во момент кога немам ништо повеќе. "Лудача! Пичка ти мајчина!" - Ми згрмува неговиот глас та се сецнувам. Ме лазат морници... "Човечки е да се прости, ајде разбери!" - Омраза ми будиш еј! Те мразам! Та сега згрмив јас и повторно тие досадни мравки низ телото до мозокот. Пулсот го чувствувам во слепоочниците, тие тиркиз боја рожници ми темнеат, усните ми модреат, ликот ми се замрачува. Едно жарче и се вивна оган до небесни височини и над. Којзнае каде животот ќе ме одведе, којзнае утре дали ќе се разбудам во пепел и дим, којзнае како чија ќе завршам..


Јас низ неа

Кога животот ќе ти даде една единствена шанса да ги видиш твоите солзи во туѓи очи, да го видиш своето страдање како извира од туѓа душа, да ги видиш твоите неостварени желби како чукаат во туѓо срце, сета болка, сите делчиња од мозаикот, сета проклета надеж веќе знаеш дел од туѓа судбина. Додека ја гледав како го распостелува своето каење пред неговите нозе додека тој ја турка од себе посакав еднаш животот да биде фер и барем едната од нашите испишани судбини да ја промени. Додека го гледав тоа себепонижување посакав барем таа да не простува. Додека гледав како таа младост се претвара во бура посакав барем таа да замине. Не можев да и помогнам, не можам ни самата себе да си помогнам и додека таа јачеше на глас, јас крварев однатре и тоа беше една наша мала тајна. Тајна на странци која таа никогаш нема да ја дознае. Војуваш сам, таков човек човек како мене војува сам. Војува со сите, војува со себе, војува со воздухот што го дише и секогаш носи тешка медаља на губитник иако секој ден успева да преживее. Чувствуваш премногу и пресилно. Пребрзо ти чука срцето чиниш тапани удираат во гради, сите извици на цело племе ти се насобираат во гркланот и конечно солзи се разлеваат. Ти се раскинува душичката, ти се цепи та полека зацелува и не ти е јасно зошто и не сфаќаш до кога и ... тишина. Поминува ден за ден, сеуште лутам низ времето, се обидувам да научам, но никако да запаметам. Сега барем знам не сум сама, за жал. Живот полн искушенија доживуваш и нема граница, нема одмор, нема.. само диши. Еј животе, еј ...


И ако е се во мојата глава

Можеби се е во мојата глава, можеби замислувам, можеби измислувам, но јас и ти бевме нешто друго. Јас и ти се поврзавме на некој друг начин, на некоја друга планета додека стоевме цврсто на Земјата. Јас и ти разговаравме, се држевме за рака, гледавме зајдисонца, дочекувавме изгрејсонца, водевме љубов и се чувавме на некој друг свет кој е само наш. Можеби го посакувам тоа толку силно што се чини вистина, се надевам вистина е. Самото наше присуство во иста просторија го правеше воздухот густ и леплив што дури човек ќе се замори дишејќи. Нашите души страсно се љубеа многу пати додека гледавме на различни страни и додека зборувавме за други луѓе, некои наши минати љубови и болки, а никогаш збор не изустивме за она нашето. Ниту кога ме бакна цврсто држејќи ме во прегратка и кога ја стиша сета бука, ниту кога те држев под рака како отсекогаш да си бил и ќе бидеш само мој, ниту кога те болеше мојата тага, ниту кога се преправав дека спијам кај тебе на рамо пијана само да го чувствувам мирисот на твојата испотена кожа со изветреан парфем и ти знаеше дека будна сонувам и едвај градите ти се подигаа, ниту кога се збогувавме таа утрина ама не засекогаш, само додека не дојде нашето време. Чудно ли е кажи ми оти те разбирам и без зборови, да го чувствувам ова? Ти бев ли јас тебе нешто во некој друг свет во некое друго време? Чудно ли е што си ми сеуште прибежиште и причина за насмевка иако не сум те видела? Знаеш ли каква топлина чувствувам при секоја помисла на сето наше минато и каква надеж гаам за некоја наша иднина? Кажи ми да не те чекам таму каде нема да дојдеш, да не те барам таму каде ќе те нема ако за тебе не постоеше ништо само немој да оставиш рушевини од моите соништа. Остави тие никого не болат, ќе ги чувам и ќе им се враќам секој пат кога волјата да го почнам денот ќе ми исчезне или кога ќе останам цел ден во кревет за да се сеќавам или кога ќе ме боли душата до распарчување. Остави да развлечам насмевка понекогаш додека ме галат туѓи раце, да се насмевнам барем да не умирам иако твојот лик ми е во умот, а некој туѓ пред очи. И да е се во мојата глава, јас никогаш нема да го дадам оној наш свет, а тебе ќе морам.


Мртов живот

Во еден момент го освојуваш светот, а во другиот веќе вресокот ги го задушува перницата. Во еден момент чиниш не ти треба никој, а во другиот те гуши осаменост.

Порано мислев добро е, додека има луѓе добро е, потоа мислев да ги одбирам подобро е. Тие што останаа не им давам минута од мојот ден, тие продолжија, а јас продолжив да заостанувам. Мојата комфорна зона, мојата и неговата соба и само нашите срцебиена некогаш беа доволни, сега ми се само утеха од самотијата. Ги избуткав сите, го учев да стане како мене - сам човек ама никогаш не мислев дека ќе останеме само ние двајца. 

Им ги одземам луѓето на луѓето, си ги одземав и од себе ама како да си помогнам, како да се прелажам, како да се утешам? Како да му речам оди оти сам ќе самуваш, подобро без мене отколку само мене да ме имаш. И лош живот е подобар од мртов живот, а мојов умре одамна. 


Те барав, те најдов

Те барав тебе во туѓи очи,
те барав во туѓи прегратки,
те барав во туѓи кревети,
те барав на туѓи гради,
те барав на туѓи усни,
те барав во туѓи насмевки,
те барав во туѓи солзи,
те барав и не те најдов
во ничии зборови,
во ничија утеха,
во ничија страст.

Те најдов како стоиш пред мене
и гледајќи те
сфатив дека сум гледала низ тебе.
Те имав најдено одамна,
се немав најдено јас самата. 

Кога те најдов сфатив колку си ми недостасувал.

 


никогаш да не беше мој

Не знам јас за љубов 
ниту пак омразата ме гушка
во мене воздивнува душа,
празна, гола, пуста. 

Не знам јас за среќа
ниту за копнеж на перница мокра
јас знам за тага
и за жиг што го носам.

Како во пустина ништо не заживува
така емоција не се раѓа
како во гроб, каде светлина не пробива
така очиве ми гледаат црна темнина.
 
Ми недостига понекогаш насмевката твоја
кожата ми пука по допирот твој
и рани отварам војни водам 
посакувам никогаш да не беше мој.