И ПОСЛЕДЕН ДА СИ

И последен да си

не би ти се дала

и последен да си

не би била твоја

и кога би била 

би била со резерва

оти и последен да си

секогаш би бил туѓ 

и никогаш на една жена 

Не би припаѓал ти 

и никогаш една жена

тебе не би ти била доволна


Кажав „да“!

Кажав „да“ иако во мене се беше мртво.
Додека клекнат пред мене со очи полни надеж чекаше да зборнам јас само сакав да ме снема. Немав душа во мене да се израдува, да се растрепери. Немав срце во мене да прескокне, да тупоти. Имав само ладен поглед и едно "зошто сега?" во умот. Кажав „да“ оти три години се сторија, кажав „да“ оти никогаш немаше да го оставам. Сакав да врескам „не!“ оти знаев портите од стариот живот ми се затворија. 23 години. Зрно грашок, па полна шака смеа, па детски гласен џагор, па солзи од прва љубов, па "добре дојде во светот на возрасните", па "те сакам", па имаше уште толку многу за мене, а сега како да нема ништо. Тој праша, јас кажав „да“. Сега сме тој во една, јас во друга соба. Сега спијам понемирно отколку кога спиев сама. Сега кажав „да“ и понесреќна не знам дали некогаш сум била. Поизгубена не знам дали некогаш сум се чувствувала, понесакана не знам дали некогаш би била. А носам прстен и како карпа ми тежи, ме потсетува на сите мои сонови и желби и на нивниот "величествен" крај.
Кажав „да“ и како во смрт да ме испратија, свесна дека никогаш исто повеќе не може да биде. Никогаш ништо исто повеќе не ќе биде.


***

Полна сум недостатоци. Како сирење глодано од глувци и стаорци, дупки и пукнатини по кожата, внатре во душата. Секоја дупка има свое име. Една го носи моето, една го носи неговото, една ја крстив по нејзиното, една се отвара поради твоето.
Ти си човек кој има се што мразам. Ти си женкар, ти си кловн, ти си лицемер и лажго, ненаситен и себичен. Ти ја носиш секоја особина која ја огрдува човековата убавина. Ти си само една убава грдотија и гнасотија.
Јас сум гад, човек - гад. Многу добро паметам, скоро никогаш не простувам и секогаш се одмаздувам. Јас верувам во тоа дека сите сме исти и како што ме здоболело мене од тебе, така ќе те здоболи и тебе од мене. Тој избор тежи многу и тежи непрекинато и изморува, истоштува ама не давам прошка без повраток.
Омраза ме совладува, омраза према тебе. Ја нагризува љубовта која некогаш ја чувствував, надежта која некогаш вирееше во мене. Се убедував самата себе си дека конечно нешто добро се случува во мојот живот и дека ти ќе бидеш она мое "засекогаш", но погрешив. Ме потцени, ме подгази, си поигра и повторно на старо се враќаш, а не сфаќаш дека назад повеќе за тебе нема. Назад тебе повеќе ништо не те чека, тебе повеќе ништо нема да ти биде дадено, но се ќе ти биде запленето, срцето ќе ти биде одземено и згазено.
Денес е недела, денот со сончев зрак е гален, па што ако е февруари? Уште два дена и треба да се прослави нашата годишнина и ќе се прослави и ќе се налее вино и ќе гледам во шанкерот, во келнерот, во дечкото две маси преку мене и ќе наздравиме. ЖИВЕЛИ! За уште еден крај во мојот живот, за новиот почеток. 


Јас и ти

Јас и ти совршено се разбираме Со поглед Со молк Со насмевка Јас и ти совршено се разбираме Со збор Со кавга Со шамар Јас и ти совршено се разбираме Со солзи Со плач Со лелек Јас и ти совршено се разбираме Со бакнеж најчесто Со допир најмногу Со љубов бескрајно


МИЗЕРИЈА

Мислиш светот на плеќи ти легнал
Изобилије неправда, нечовечност
Те забораваат откако ќе те искористат
Егзистенција, каква?
Рани со потпис од најмилите
Извини, си велам, знам дека боли, извини
Јачиш бол чиниш лав рика, но во себе
А од утре, од почеток. 


Каде брзаш

Каде брзаш?
И утре ќе изгрее сонцето
И ќе го обели денот
Како денес
И утре ќе изгрее месечината
И ќе ја осветли ноќта
Како денес.

Каде брзаш?
Секое утре е исто како денес
Исто како вчера
И откако ќе умреш
Утрето ќе изгрее сонцето
И ќе го обели денот
Утрето ќе изгрее месечината
И ќе ја осветли ноќта
И ќе биде се исто како денес
Исто како вчера.

Каде брзаш? 


***

Те гледам и како милион години да поминале И како два живота да ни згаснале И како ѕвезда да паѓа во очите твои И посакувам желба да посакам И да ми се оствари Те гледам и како крвави битки да сме извојувале И како еден против друг да сме се бореле И како се уште бодеж во едната рака да криеме И како смрт повторно да не чека Те гледам и не знам дали е среќа или тага И не знам дали тука треба да бидеме И не знам зошто постоиме И не знам до кога вака Те гледам и ми недостигаш И сакам животот од тебе да го истиснам И да го исцедам како лимон зрел И да не скиселам лице Да ти ја испијам душичката што смисла ти дава И никогаш повеќе да не ми недостигаш Да бидеш со мене Да бидеш во мене Да бидеме едно За никогаш повеќе да не ти посакам смрт За никогаш повеќе да не ти посакам бол За никогаш повеќе да не почувствувам копнеж За да не се прашувам дали јас и ти И тоа ќе биде засекогаш.


За нас времето истекува

Ми се случуваат огромни промени во животот. Се селам, знаеш? Почнувам живот со еден друг човек. Менувам работно место, напредувам. Од полна куќа луѓе, оставаме пустош, празни спални соби, огромен празен двор, и празна лулашка за деца. Само ти ме враќаш назад, само тебе ти се враќам. Ги прегрнувам твоите силни машки раце и ја потпирам главата на твоите гради, на сон. Ми ја тргаш косата од образите, прамените кои ми паднале врз очите кои поглед не тргаат од тебе и ми се насмевнуваш. Секогаш чекор кога ќе направам понапред ти ме фаќаш за рака и ме враќаш назад, а всушност не си тука. 

Зошто не ме напушти целосно, зошто само присутноста ми ја одзеде? Зошто нашите долги разговори се сведоа на молк, а нашите погледи лутаат на различни страни? Зарем требаше вака да биде, да згаснеме, а да не се ни обидеме? Сакам да знам дали си среќен со неа, сакам да знам дали е среќа ова со него. Само јас ли ти посветувам реки зборови и цели ноќи соништа или се присетуваш на мене и жалиш за она што можевме да бидеме, за она за кое никогаш не беше кажано? 

Се радувам, се кикотам додека неговите другари ме носат на плешки и се тресам од страв да не се стркаламе надолу. Се смеам на неговите шеги и вицови и правиме планови за да градиме иднина. Се надевам дека еден ден него ќе го гледам и ќе го сонувам, а ти ќе останеш заборавено минато, затоа што за нас времето истекува. Немавме храброст ниту ти, ниту јас да си кажеме во очи, да си кажеме од срце. И сега јас ќе заспивам со него, ќе се будам со него, нему деца ќе му родам. Ти ќе заспиваш со неа, ќе се будиш со неа, таа тебе деца ќе ти роди.

Кажи ми барем дека си среќен, остави барем да видам, да знам да не жалам за нешто што требаше, а никогаш не се случи. За нешто што можевме, а никогаш не бевме. Да не жалам и од срце да те истерам. Да знам дека јас и ти секогаш ќе бидеме само пријатели.


Илузија

Кога се буди денот тој ме дочекува и цел ден љубов ми расплетува. Со него ми се кавгите, со него ми се насмевките, и солзите, и животот.
Кога наѕира ноќта тој ме држи во прегратка, дури згужвана од нежниот притисок и цела таа љубов, па ме љуби страсно додека капки пот се насобираат под градите, меѓу бутовите, под задникот. Како солзи се слеваат, се тркалаат, страдаат што не се од тебе и оставаат бразди бели по кожата моја.
Тој ми ги слуша маките иако не ме разбира, иако понекогаш ми доаѓа очите да му ги извадам, и јазикот да му го откорнам, и посакувам душата во пеколот да му црвјоса.
Со него ќе се смирам, неколку погледи, неколку зборови и веќе лежам во сопствената длабнатина во неговите гради кои тешко се подигаат. Исцртано и издлабено го гледам моето тело кај него на левата страна и не знам дали е за радост, дали е за тага оти не го чувствувам како дом туку знам само мое е и му се враќам.
И тогаш некоја таква ноќ наоѓаш начин кога најмалку те барам, под клепки да ми се протнеш и да те видам на сон како да стоиш во сува реалност пред мене та само рака останува да пружам и да те допрам.
Ќе ми се насмевнеш како да ми префрлаш оти те оставам тебе поради некој погрешен. Со поглед ми велиш "те чекам". Јас се инаетам, се лутам оти толку долго те немало, толку долго си чекал да ми дојдеш, да ме потсетиш дека не си ме заборавил. Од зеници ти читам дека се уште живее она нашето, невиното, неискусеното. Иако сме залутале сепак понекогаш се среќаваме иако на сон, многу вистински.
Се разгорува она мало жарче кое не го гасевме туку го придушувавме за да тлее и вивнува висок пламен. Тоа мене пепел ме сторува, ме жигосува, ми ги полни градите со дим додека те гледам како ми се насмевнуваш и ме предизвикуваш да тргнам на кај тебе, да го земам она што е мое. Јас се воздржувам оти ти си безобразно воздржан и од силното срцебиење ги отварам очите.
Твојот лик пред очи ми стои и за последен пат ми се искрадува воздишка меѓу усните кои сум ги загризала со забите неосетно. Знам оти и кај тебе на гради од левата страна има издлабено едно тело и таа ја пополнува таа празнина.
Го земам телефонот и пишувам порака "добро утро, те сакам", и му ја праќам нему за уште еден ден без тебе да започне.


Ти зборувај

Ти зборувај, а јас од усни ќе ти читам
Ти зборувај, а јас во веѓи ќе ти гледам
Ти зборувај, јас веќе не слушам 
Во нереални светови заминувам
Со илузорни стравови патувам
Во недостижни желби верувам
Ќе се обидам да најдам нешто опипливо
Во она што со умот го градам
Како кули песочни 
На плажи камени
Со море брановито
Се плашам од шилести замоци
Се плашам од усти раскрекани
Се плашам од туѓи тишини
Ти само зборувај,
Јас ќе се насмевнувам
Ќе замолчам и ќе се спакувам
Ќе отидам некаде додека седам до тебе
Ќе искачам планини
Ќе препливам мориња
Ќе надлетам птици чудесници
Ќе најдам среќа едноставна
Таму каде што ја нема
Се додека ти зборуваш
И ќе ме фати студ
И ќе ме фати темнина
И ќе ме фати глад
И ќе почне страв
Да тупоти како коњаница
И ќе се вратам назад
Додека ти уште зборуваш 
Додека ти не сфатиш
Дека за мене одамна не осамнува.


Не сакам да знам

Не сакам да знам. Не сакам да знам кој ден е, и онака само еден е. Не сакам да знам кој месец е, и онака само име е. Не сакам да знам која година е, и онака истата ја живеам од раѓање. Не сакам да знам чии гласови се, и онака викотници се. Не сакам да знам дали утре ќе се разбудам, и онака само сонувам. Не сакам да знам, и онака џабе постојам.


„Проклет да бидам“

Те дави емоција како ортома затегната околу врат во моментот кога ја подбутнуваш гајбата на која се потпираше на прсти долго време дури и со отрпнати стапала. На почеток преташ, се бориш за воздух, а таа се повеќе стега. Ја фаќаш со дланките да ја отргнеш, таа безмилосно стега. Очите ти се полни солзи додека капилари од напрегање пукаат, оние црвени тенки конци ги шараат белките, зениците се шират како филџани за кафе. Таа нивна црнина ја впива сета светлина за последен пат.

Полека се опушташ, сфаќаш дека борбата ја загуби оној момент кога го протна вратчето низ јамката, не со сила туку со добра намера. Телото се ниша безпомошно, гравитацијата сепак си го прави своето, а ти во последните мигови живот за што жалиш и на што се надеваш?

Цели животи преплакав, 9 животи загубив, толку врисоци а само еден глас, мојот. Никогаш не се надевав на подобро утре, барем не вистински. Луѓето правеа погрешни избори, носеа погрешни одлуки, сиот мој живот е испишан со туѓи грешки, а мој плач.

Не им простив никогаш ниту на моите родители, ниту на мојата родена сестра што ја баравме по црни темнини додека таа спиеше мирно покрај него, што тие ја направија инвалид задоен со мајчино млеко полно исти навики и себичност, што нејзините падови беа сечии, а моите само мои.

И ете ги сега се вселија во мојот дом избркани од својот. Како сите едвај да чекаа да се случи, да се врати првородената на мајка, лика и прилика нејзина оти и таа така се омажи за да дојде кај мама. И немаат скршен денар, немаат ниту срам, немаат ниту мозок.

И мојот живот почнува да тоне во сета таа галама, во сите обиди за згрижување на едно четиричлено семејство затоа што на родителите сеуште им требаат родителите и кругот не престанува да се врти.

Проклета да бидам ако мојата младост остане во нивна сенка, проклета ако моите години згаснат под нивната смеа, проклета ако не се изборам за мојот живот онака како што млада жена се бори за своето младо. Проклета ако и овој пат ми одземат се!


Лаги или лаѓи?

Што ми нудиш, лаги или потонати лаѓи?

Ако се лаги ги имам веројатно сите можни стокмено во колекцијата, ако се лаѓи нема место каде повторно да тонат.

На безброј лаги сум премолчела, чекајќи да се сотрат, да престанат да навираат, да извираат од усни кои сум ги љубела. 

На безброј лаѓи сум седела, ми ја кваселе и гнаселе душата, а таа од памук па набрекнува.

Безброј лаѓи потонале со мене, но мене не ме удавиле, ја бев исплакала сета вода која навлегуваше низ усните, носот право во градите и многу пати останував без здив, но не се удавив.

Што ми нудиш? Што се толку поразлични твоите лаги, твоите лаѓи, та нив да ги одберам наместо туѓите?

Не ми давај ништо, ете така просто речи "немам ништо во мене, нит лаги нит лаѓи" оти товарот е голем и влече надолу и со толкав куфер лаги и толку шупли штици лаѓи човек не може напред. 


Пресврт

Секогаш ти бев љубоморна, од кога знам за себе љубоморев на твојот круг на луѓе, на начинот на кој го живееше животот, на храброста која ја имаше да не се појавиш кога требаше. Ти љубоморев на вниманието кое го добиваше од нашите родители, се борев секој момент да зграбам барем мало внимание од нашите родители, се борев за љубовта која ти ја добиваше иако никогаш не беше доволно добра. Ти љубоморев се додека не сфатив дека сето тоа внимание и сета таа љубов е поради нешто што тебе ти недостасуваше и не можеше да биде надополнето на ниту еден начин и се откажав затоа што иако ти не се бореше, јас губев. 

Ти си инвалид, можеш да ги движиш рацете, можеш да ги движиш нозете, можеш нормално да комуницираш, можеш нормално да размислуваш, само не можеш да живееш нормален живот затоа што ти смислата за нормалното одамна ја загуби. Допирот со реалноста го изгуби и сега лебдиш и не сакаш да бидеш спасена затоа што се плашиш. Си заборавила како е да стоиш на сопствените нозе, да ги напрегаш мускулите за да се помрднеш од место, да тргнеш било каде за да не те однесе ветерот како сребрен прав.

Ти си ми сестра и јас и ти сме многу различни ама во душичката сме исти. И јас го имам истиот инвалидитет само што јас никогаш не му се предадов целосно. Не потклекнав пред наредбите, не ги затворив очите пред оние кои ми нанесуваа болка, ги гледав во нивните две црни дупки на главата и понекогаш ги колнев понекогаш се колнев, но никогаш не се предадов целосно. Знаев дека ќе јадеме и пиеме заедно, ќе плачеме и ќе се смееме заедно, ќе се повредуваме меѓу себе ама на крај секој ќе си го плати својот дел од сметката. Јас се уште се борам, претам, ги напрегам тетивите до пред кинење за еден мал чекор, та се одмарам.

Конечно си најдов нешто мое, тој ме најде мене и ти одлучи да ги ставиш твоите безобразни дланки на него. Во тој момент посакав дланките да ги ги отсечам, да ти се сронат пред стапалата, пепел да се сторат и твоите очи станаа како истите тие црни рожници кои навестуваа битка, на кои им објавив војна. Никогаш не смееше да го посакаш она што беше мое затоа што ти се твое веќе имаше. Се додека...

Таа ноќ милион сабји ми ги пресекоа колениците и срцето ми чукаше како брза милионска коњаница. Го крена телефонот да побараш нешто од мене, нешто што никој на овој свет не може да го даде. Побара да те ослободам од тие окови, од тие ланци со тие насолзени очи, а се држеше за решетките како некој со сила да сака да ти ги отргне тие пругави сенки од лицето.

Сестро, плачев таа ноќ со тебе иако сум плачела безброј ноќи од тебе и знаев дека секој чекор е болен и знаев дека секој е погрешен. Тие две мали, невини душички во чии рожници се собрани сите можни сонца не знаеа дека нивна беше таа иднина за која се одлучуваше, за која јачеа болки, за која течеа солзи, за која се голтна една голема кнедла и се прикрија прстите прелепени на образ, та се нацрта насмевка оти си мајка.

И сега сите глумиме среќа, сите глумиме како една друга вистина да се случила, сите глумиме нечија смрт, а ти која си поигра со туѓи животи глумиш живот.

Не си ти роб сестро, не си ти ничија играчка, не сум ни јас и не играј си со она кое долго време го обликувам како глина, извајано со многу труд и желба. Меѓу нас никогаш нема да има граница ако знаеш до каде е твојата со нешто мое.


Пцости

Потонав во темнина повторно, ја опипав и ја гушнав толку силно како драга пријателка која со години не сум ја видела и и дозволив да ме одвлече онаму каде веќе сум била. Онаму каде добро знам што и каде стои, каде останало се таму каде што сум оставила. Се обидов да ја заборавам и да ја избришам од мојот живот, се обидов да ја убијам ама ми досудија доживотен затвор во таа ќелија. Низ решетките проѕира сончев зрак, ме милува и нежно ме буди, ме теши како никој друг до сега. Ми дава се во момент кога немам ништо повеќе. "Лудача! Пичка ти мајчина!" - Ми згрмува неговиот глас та се сецнувам. Ме лазат морници... "Човечки е да се прости, ајде разбери!" - Омраза ми будиш еј! Те мразам! Та сега згрмив јас и повторно тие досадни мравки низ телото до мозокот. Пулсот го чувствувам во слепоочниците, тие тиркиз боја рожници ми темнеат, усните ми модреат, ликот ми се замрачува. Едно жарче и се вивна оган до небесни височини и над. Којзнае каде животот ќе ме одведе, којзнае утре дали ќе се разбудам во пепел и дим, којзнае како чија ќе завршам..