Исповед на празната душа

Кога ќе погледнам наоколу во луѓето кои ме одминуваат, во нивните задлабочени погледи каде е отсликано сивилото, сивилото на нивните животи, сивилото на овој град. Кога пробувам да ја разберам нивната болка и тага и кога конечно ќе ја сфатам желбата за подобро утре, гледам дека се што се случува во нивните животи е отсликано во мојот, твојот, нашиот живот. Oвој свет е соба преполна со злата од „Пандорината кутија“, но и покрај таа гужва, тажно е што се чувствуваме осамени... не сами, осамени! Кога во секого од нас ја гледам незаситеноста на сопствената душа од туѓата болка по не знам кој пат се потсетувам на сивилото на мојот град! Тоа сивило кое постои за да биде уништено, тоа сивило кое копнее по капка боја од животното уживање, тоа сивило кое се закотвило во нашите души, а сепак бара излез од таму , тоа сивило кое треба да биде гостин само на онаа осамена клупа на крајот од паркот. А тоа сивило, искапено во солзи кои раскажуваат цели животни приказни ја составува единствената болна вистина за постоењето на тела, а не души, сонови неисполнети, ледници НЕ чувства, и сосема малку чиста љубов која ја поседуваат оние малку среќните, оние кои имаат барем малку човечност во себе!