Сечија, само не негова.
Ме чуваше како да сум негова, а не бев. Бев сечија само не негова. Ме држеше за рака и го слушав како се смее додека танцувавме. Му се топев во прегратки, му се лизгав низ прстите и сонував кај него на рамо. Нешто ме влечеше на кај него, јас го влечев на кај мене и бевме таму заедно сами, а со цел свет. Бегавме еден од друг како нашата близина да беше смртоносна, како да ќе не повредеше, а толку очајно се баравме. И тогаш бев сечија, секој ме држеше во прегратка, секој ми ја милуваше косата, на секого му подарував насмевка, освен нему. Бев сечија, никогаш негова.
Таа ноќ ме чуваше како да сум негова, а не бев. По стоти пат бев сечија.