Прашина
Published on 04/11,2014
Повторно несоница, а умов ми го зграпчиле црни мисли со доза на недостасување. Секоја вечер вака, секоја ноќ тешка, секое утро тмурно. Би поднела се, би ја издржала и најголемата физичка болка, би замижала на секое понижување, само да знам дека тие ќе бидат тука, покрај мене до крајот.
Не ми треба ништо друго, само да се до мене, да дишиме, плачеме, да се смееме заедно. Се друго нека оди по ѓаволите, тие вредат повеќе од воздухот кој ми ги полни градите, а знам ќе заминат. Ќе ме остават пустушејќи ми го животот. Ќе треба да живеам без нивната љубов, грижа, прегратка. И знам, нема да издржам. Ќе се предадам и ќе оставам животот да ме гази и конечно ДА МЕ ЗГАЗИ!