Сам и мртов!
Те гледам и се смеам. И се смеам на твојата глупавост, на твојата наивност, на твојата пропаст! Му се ситам на твојот страв и го чувствувам!
Предолго те држев за раката додека ти висеше и правеше акробации на самиот раб на карпата.
Трепериш знам, безизлезноста на ситуацијата прави да се гушиш! Крвта ти го полни мозокот, ти пулсира главата, а рацете ти се потат до немај каде.
Сега, што ќе правиш? Ќе потонеш во сопствениот срам за кој веруваш дека е успех, знаеш исто како кога тонеш во жив песок и мислиш дека е кал. И конечно ти доаѓа до грлото, брадата, устата, ноздрите, а на крајот ти ги покрива очите и не гледаш ништо, а всушност гледаш се!
Сега те оставам тука, на крајот на оваа слепа уличка и си заминувам за никогаш повеќе да не се изгубам во твојот лавиринт на себичноста и лагата!
Избор секогаш има иако не секогаш ни се допаѓа! Па, јас сега бирам да те пуштам да се раскостиш доле на карпите со поглед полн незадоволство од посакуваното задоволството!