никогаш да не беше мој
Published on 05/06,2018
Не знам јас за љубов
ниту пак омразата ме гушка
во мене воздивнува душа,
празна, гола, пуста.
Не знам јас за среќа
ниту за копнеж на перница мокра
јас знам за тага
и за жиг што го носам.
Како во пустина ништо не заживува
така емоција не се раѓа
како во гроб, каде светлина не пробива
така очиве ми гледаат црна темнина.
Ми недостига понекогаш насмевката твоја
кожата ми пука по допирот твој
и рани отварам војни водам
посакувам никогаш да не беше мој.