За кого ли?
Се откажав од тебе многу многу одамна и многу пати. Кренав раце и оставив работите да течат онака како што животот наводно решил. Не, не решил тој, туку одлуките спијат длабоко во мене закопани во душата и немаат плоча која ќе го носи нивното име, немаат ништо само гледаат да се сокријат што подлабоко за никогаш да не бидат пронајдени.
После долго време вчера те видов, а како да го видов најголемиот непријател и најблискиот пријател, оружјето и лекот, пеколот и рајот, а само видов човек. Ме потсети на дамнешни времиња кога јас бев таа која се плашеше додека ти не се откажуваше па дури и тоа да значеше збогум за сите околу тебе. Јас пак, ненаситно го сакав и најмалиот момент на внимание од најмалку значајната личност за мене, а тебе те оставив да чекаш на крајот на редот.