страв
Published on 07/07,2014
Почнаа бури да беснеат,
ноќите кошмари се сторија,
а клеткиве по мир чезнеат,
болките телото ми го соборија.
Врнеа солзи врели,
јачеа очите гласно,
усните се сторија снегови бели,
се љубеа смртта и животот страсно.
Војната заврши тажно
мртвите ги носеше на плешки еден човек
и како повеќе да не му беше важно
умре душата и мртва ќе биде до век.
На крајот, сепак останува стравот
победнички насмеан, горд на себе
полнејќи ја плуќата исто ко правот
гушејќи го човекот до смрт,
а потоа тебе.