Од инает
Published on 02/23,2014
И конечно сфати, толку беше... телото, душата, разумот се предаваа. Од неа остануваше само бледа сенка на некогашниот одблесок. И кога веќе часовникот почна да ги одбројува часовите, минутите, секундите таа почна да потклекнува.
Сега тешкиот чекор ја рефлектираше болката, изгубеноста и тагата. Очите, тежнееа да го исплачат сиот умор и пропадната надеж, а срцето.. тоа крвареше, крвареше оддамна. Рацете не и беа веќе подадени за да ги стегне некој и да ја подигне, решително ги држеше длабоко во џебовите стиснати затоа што знаеше, сега мора сама да си помогне, да се исправи и да продолжи да чекори па дури и онака тврдоглаво како некогаш, од инает.